Nën drejtimin e profesor Rezart Prifti, maratona e debatit vijoi me një temë që prek palcën e realitetit tonë: “A na bën teknologjia më të vetmuar?”. Në një botë ku ekranet janë kthyer në urat tona kryesore të komunikimit, kjo pyetje nxiti një analizë të thellë mbi ndikimin e tyre në marrëdhëniet njerëzore.
Gjatë diskutimit u shqyrtua se si rrjetet sociale dhe platformat digjitale kanë transformuar rrënjësisht mënyrën se si ndërtojmë miqësitë, shprehim emocionet dhe, mbi të gjitha, si e përjetojmë vetminë. Vëmendje e veçantë iu kushtua varësisë ndaj pajisjeve inteligjente, duke vënë në dukje pasojat në përqendrim dhe produktivitet. U theksua një e vërtetë sa e thjeshtë, aq edhe e dhimbshme: ndonëse teknologjia na e lehtëson përditshmërinë, ajo shpesh e zëvendëson bisedën e ngrohtë ballë për ballë me ftohtësinë e një emoji.
Debati u pasurua me trajtimin e fenomeneve si bullizmi online dhe presioni social. Pjesëmarrësit analizuan hendekun mes imazhit virtual të idealizuar dhe realitetit personal, i cili shpesh ushqen pasigurinë dhe izolimin emocional.
Për t’i dhënë një përmasë globale diskutimit, argumentet u ilustruan me shembuj nga kontekste të ndryshme: nga shoqëritë nordike që prioritizojnë balancën jetësore, te Perëndimi si djep i inovacionit, e deri te Kina, ku inteligjenca artificiale është tashmë një bashkëudhëtare e pandarë e jetës urbane.
Konkluzioni i këtij takimi ishte i qartë: sfida e vërtetë nuk qëndron te mjetet që kemi në duar, por te vetëdija jonë. Teknologjia duhet të mbetet një urë për lidhje reale dhe jo një strehë për t’u izoluar nga bota që na rrethon.
